nr. 2, 2026: Jakten på kjærleiken
Ein nettstad som i blant har vorte omtalt som «Tinder for nazistar» vart hacka hausten 2025. Lekka data gjev innblikk i ein mørk, men også stusseleg, subkultur.
For berre eit tiår sidan budde Christiane Horn i Paris. Ho kom dit som ung og talentfull pianist, men musikkarriera hadde etterkvart stagnert. Ho hadde gifta seg med ein mann viss jødiske far var holocaustoverlevande.
Eksmannen fortel til den tyske avisa Die Zeit at han ikkje kan seia nøyaktig når ho vart radikalisert.
Det er eigentleg ikkje så underleg. I den grad ordet radikalisering gjev meining, er det ein gradvis prosess som kan gå raskt eller sakte, i rykk og napp, ikkje ein av-på-brytar. Ein tidlegare kjenning av Horn kjem likevel med ein peikepinn i eit intervju med same avisa. I 2016 – året etter dei ekstremislamistiske terrorårtaka i Nice, mot Bataclan og mot redaksjonen i satiretidsskriftet Charlie Hebdo – byrja ho å tru at terroren eigentleg var såkalla «falsk flagg»-åtak. Nettvideoar overtydde henne om at den israelske etterretningstenesta Mossad spela ei rolle i dei.
Oppdateringar er eit nyhetsbrev frå Øyvind Strømmen, med fokus på ekstremisme, konspirasjonsteoriar og andre utfordringar mot det liberale demokratiet. Nyhetsbrevet er eit overskotsprosjekt, og kjem difor ut sporadisk.
Det er gratis å abonnera. Samstundes set eg pris på alle som vel å teikna eit betalt abonnement, då det gjer det lettare å prioritera tid til research og skrivearbeid, og også bidreg til bokbudsjettet mitt. Om du har nytte eller interesse av nyhetsbrevet, håper eg difor du vurderer eit betalt abonnement. Då får du også tilgang til heile arkivet.
Ifølgje eksmannen hadde det kome noko mørkt inn i forholdet, noko han i starten ikkje såg, eller ikkje ville sjå.
I desember 2017 vart det slutt, etter ein middag der ho skal ha kome med ein hatefull tirade mot svarte og mot innvandrarar. «Eg gjekk frå henne av politiske grunnar», seier eksmannen til Die Zeit.
Utan at ho hadde røpa dette for ektemannen, hadde Horn – under namnet Liv Heide – då allereie byrja å byggja opp nettstaden WhiteDate, ein datingnettstad for det ho kalla europide. Eller altså: for kvite europearar. I åra som fulgte reklamerte ho for nettstaden, blant anna gjennom intervju med høgreekstreme influensarar. Målet, forklarte ho i ein podcast frå 2019, var å «blåsa liv att i den eksklusivt kvite fellesskapen», og det for å stoppa det ho meinte var eit folkemord på kvite.
I 2021 publiserte ho ein artikkel om «jødespørsmålet» på nettstaden Occidental Observer, ein amerikansk nettstad prega av kvit nasjonalisme og av antisemittisme.
Datingnettsida hadde også sin eigen YouTube-kanal, sjølv om den vart stengt i 2019. Videoane hadde titlar som «Communities uber Alles», «Eugenics is Everywhere» og «Hail our White Men».
Sjølv heldt Christiane Horn seg anonym. Rett nok snakka ho på nokre videoar, ei feminin røyst med tydeleg tysk aksent. Men ho viste aldri ansiktet sitt, heller ikkje i intervju med andre kanalar.
Under namnet Liv Heide gjekk ho under radaren. Nettstaden hennar vart rett nok nemnd i rapportar frå tysk etterretningsteneste, som døme på ein nettstad «av ekstremistar, for ekstremistar». Nokre utanforståande fatta også interesse. Blant dei var den amerikanske og jødiske journalisten Tal Levin, som i 2020 gav ut boka Culture Warlords. Der gjekk Levin – som då var kjend som Talia, men som seinare har kome ut som transmann – undercover i ulike høgreekstreme nettmiljø. Eitt av dei var WhiteDate, der Levin laga ein profil kalla Ashlynn, «ein grovt teikna karikatur» av ei blond kvinne som likte våpen, som heldt til på ein gard i Iowa, og som opent sverma for høgreekstrem ideologi.
Den falske Ashlynn fekk raskt meldingar frå kvit makt-tilhengarar: ein skandinav som inviterte henne på elgjakt, ein sveitsisk universitetslektor, ein britisk sikkerhetsvakt. Dei fleste mennene på friarferd var likevel amerikanarar. Fleire av dei viste til YouTube-influensarar for å forklara korleis dei hadde blitt radikalisert.
Levin skriv:
Når dei skreiv til meg, skreiv dei om kattane sine, om middagar med pintobøner og svinekjøt, om kjærleiken sin til Xbox-spel, om bensinprisar, om motorsyklane dei eigde. Dei skreiv om våpen. Dei skreiv mykje om våpen. Og like ofte skreiv dei om sitt ynskje om å ta i vare kvit reinskap, om dei kvite borna dei vona eg eller ei anna viljug kvinne ville føda for dei, om dei vondsinna jødane som kontrollerer verda, om cucks (hanrei) i regjeringa, om «marxistane» som hjernevaskar born, om «kvitt folkemord» og om sine favorittar blant fascistiske YouTube-kanalar.
WhiteDate hadde langt fleire mannlege enn kvinnelege brukarar. Faktisk var langt over 80 prosent av dei registrerte brukarane menn.
Dermed var det kanskje ikkje den beste staden å finna ein date. Men nettstaden hadde også andre funksjonar. Det var ein slags møtestad. Der kunne ein finna tilrådd litteratur om raselære og om «jødespørsmålet», og sjølv om det vart slått fast at «terrorisme ikkje er svaret» vart manifestet til den såkalla Unabomberen, Ted Kaczynski, også anbefalt, fordi han «definitivt hadde interessante tankar om den moderne verda.»
På forum på nettstaden var det delt videoar og diskutert alt frå metafysiske tydingar av norrøne runer, til permakultur, sport og språklæring. Det fantest eigne undergrupper for ulike regionar og land, for sjølverklærte svartskjorter, for prat om helse, for fotografering, for musikk, for hundeelskarar. Mange av dei hadde rett nok lite aktivitet. På eitt av to norske underforum var det lite anna enn ei melding om skisport og ei klage over mangelen på skandinaviske kvinner på nettstaden. På det andre låg ei melding frå ein mann som skriv:
Jeg tenker at siden kvinnene har så stor makt i dagens samfunn, hadde det virkelig blitt lagt merke til dersom kvinnene selv begynte å yte motstand mot ideologien som riktignok har bragt dem til ytre makt, men på bekostning av kvinnens tradisjonelle egenskaper og verdier. På bekostning av familien. Å delta på nettsteder som dette er et uttrykk for slik motstand. Hva tenker dere?
Det var eit rop ut i intet. Han fekk ikkje svar. Talet på norske brukarar på nettstaden var lågt. Det var få skandinavar i det heile. Fleirtalet var amerikanarar. Nokre hundre var tyskarar. Nokre hundre franskmenn. Nokre hundre britar.
Til saman hadde nettstaden likevel fleire tusen brukarar. Eit lite mindretal av dei var betalande.
WhiteDate hadde samstundes eit problem. Nettstaden var drifta med publiseringsverktøyet Wordpress, med ein haug med innstikk. Det er ei oppskrift på sikkerheitshol, i blant av det heilt banale slaget.
I løpet av 2025 vart det utnytta av ein hackar under pseudonymet Martha Root. Ho henta ut store mengder med informasjon: opplysningar brukarane hadde gjeve frå seg ved registrering, om alt frå kontaktinformasjon til kva undergruppe av «europide» dei meinte å tilhøyra (alpinid, dinarid, aust-europid eller nordid). Det inkluderte også bilete med EXIF-data som avslørte kor dei var tekne. Det inkluderte nettstaden sine forum. Det inkluderte jamvel direktemeldingar sendt mellom brukarane.
Dei har tilsynelatande også vore tilgjengelege for nettstaden sine administratorar.
Sist i desember entra Root – kledd ut som ein rosa figur frå barne-TV-serien Power Rangers – scena under ein hackerkonferanse i Hamburg.
På scena stengte ho ned både WhiteDate, den tilhøyrande twitterkontoen og eit par andre nettsider drive av Christiane Horn. Sjølv om den opptredenen var mest performance, var stenginga ein realitet. WhiteDate ligg framleis nede.
Martha Root publiserte også ein del av informasjonen ho hadde henta ut på nettsida okstupid.lol. Andre delar av materialet er ikkje delt offentleg, men har vorte gjort tilgjengeleg for journalistar.
Slik har til dømes britiske The Observer funne fram til identiteten til fleire britiske brukarar: aktivistar i den høgreekstreme gruppa Patriotic Alternative, ein mann som stilte til val for Britain First, ein kvinneleg lokalpolitikar for det konservative partiet. Sistnemnde har dei også vald å identifisera. Svenske ETC har også lukkast i å finn fram til fleire titals av dei 71 svenske brukarane, utan at dei vert identifiserte på trykk. Avisa peiker likevel på nokre gjennomgåande trekk ved dei:
Många av de svenska användarna beskriver sin politiska inriktning som pro-vit. Andra lägger även till epitet som nationalsocialist, fascist eller ”fully red-pilled”, alltså en person som har sett igenom den liberala demokratins lögner med mänskliga rättigheter, hbtqi och feminism.
[…] Här finns organiserade och våldsbejakande nazister, men också människor utan några digitala spår som tyder på högerextremism. Förutom att de då registrerat sig på en rasbiologisk dejtingsajt för just högerextrema.
Oppdateringar har også tilgang på langt meir informasjon enn den som er offentleggjort. Det inkluderer brukardata tilhøyrande eit tredvetals nordmenn, sjølv om nokre truleg er folk frå andre land som berre har påstått at dei er i Noreg.
Ein del av desse brukarane har gjort ein innsats for å skjula identiteten sin. Andre har det slett ikkje.
Ingen av dei vil bli identifiserte her. Det er det fleire årsaker til. Sjølve hackinga reiser betydelege etiske spørsmål, også når dei som vert utsett for henne er menneske som har vald å registrera seg som brukarar på ein relativt openlyst høgreekstrem nettstad.
Det er verdt å minna om at hackinga av utruskapsida Ashley Madison i 2015 vart satt i samanheng med sjølvmord.
Å bruka informasjon frå ein slik datalekkasje reiser i tillegg vesentlege presseetiske spørsmål. Dette er ikkje menneske som har søkt offentlegheita sitt søkjeljos. Ein del har søkt kjærleik. Nokre har berre leita etter fellesskap. I nokre høve er einsemda til å ta og føla på. Sårbarheita. Utanforskapen. Og sjølv om fleire dei er tydelege på sine høgreekstreme sympatiar, er dei også ofre, både for ein ganske kynisk forretningsmodell kombinert med elendig datatryggleik, og for eit hackaråtak.
Nokre verkar å vera menneske som bør vernast mot seg sjølv. Fleire har ikkje gjort mykje anna enn å registrera ein brukarprofil, utan å vera aktive. Ein del av materialet er etterkvart gamalt. Menneske endrar seg.
Likevel fortel dei lekka dataene nokre historier det er verdt å dvela ved. Dei gjev eit innblikk i ein mørk, men også ganske stusseleg subkultur. Eit døme er ei kvinne som tilsynelatande er amerikansk, og som – som kvinne på nettstaden –vert overøst med meldingar. Fleire gongar tek ho kontakt med administratoren for å varsla om menn ho mistenkjer at eigentleg er latinos. «Denne mannen er framstår svært suspekt,» skriv ho i ei melding. Ho bedyrer at ho er veldig kjent med slike menn sine ansiktstrekk, og at mannen ho åtvarer mot «ser ut som han er hispanic eller av blandingsrase […] Ver god å ettergå denne mannen.»
«Samd, eg har sletta og utestengt han,» svarer administratoren og takkar for hjelpa.
«Berre hyggeleg. Ha ein fantastisk dag ♡.»
Blant nordmennene på nettstaden er det ein som fortel opent at han vart nazist i 2015, og då som eit resultat av å lesa såkalla frogposting på Twitter. Det må takast som ein referanse til internettbasert, høgreekstrem nettkultur, som på den tida omfamna teikneseriefrosken Pepe som symbol.
Det er ei ganske typisk historie om den moderne høgreekstremismen.
Høgreekstrem internettkultur er også tilstades på andre måtar. Ein brukar som seier at han kjem frå eit anna europeisk land, men at han bur i Noreg, hevdar å vera venstreorientert. Saman med det som ser ut som ein sjølvi teken framfor spegelen, har han lasta opp ein bunke høgreekstreme internettmemer som fortel ei heilt anna historie:
Internett ser i det heile ut til å ha vore vegen fram til ytterleggåande idéar for mange av brukarane av WhiteDate. Blant dei norske er det likevel få som har etterlatt seg andre digitale spor som peikar i retning høgreekstremisme. Profilane deira kan fyrst og fremst tena som ei påminning om at menneska som vert drege ned i dette mørke kaninholet ofte er ganske ordinære.
Ein ting er likevel påfallande: Mange av dei – nesten alle – påstår i datingprofilane sine at dei har ein IQ over snittet.
Oppdateringar er eit nyhetsbrev frå Øyvind Strømmen, med fokus på ekstremisme, konspirasjonsteoriar og andre utfordringar mot det liberale demokratiet. Nyhetsbrevet er eit overskotsprosjekt, og vil difor koma ut sporadisk.
Det er gratis å abonnera, og alle abonnentar får tilgang på nye nyhetsbrev. Betalande abonnentar får i tillegg:
Tilgang til heile arkivet
Tilgang til chat, saman med andre betalande abonnentar og Øyvind Strømmen, for spørsmål, diskusjon og forslag.
Kontakt: oyvindstrommen@gmail.com